30 Ocak 2012 Pazartesi

Med-Cezir



Kayıp zamanlardı. Yine büyüdü sokaklar, karşılaşma noktaları silinmiş.

Eskiden tatlı yerdik seninle. Ben çok severdim hem tatlıyı, hem seni. En güzeli seninle tatlı yemekti. Bu sefer yanına gelirken, yanıma hatıra almadım. “İnsanlar görmeyeli çok değişmiş” dedin. Evet, değişen bir şeyler vardı!

Deprem telaşı gibiydin. Görmek, konuşmak çok zor gelirdi. Heyecandan titrerdim.  Çok zaman geçmiş acıların üzerinden ama çok acı geçmiş senden sonrası…  Bir de baktım enkazlar toplanmış, yeni hayatlar kurulmuş üzerine.

Gidişler değil yanında kalabilmekmiş zor olan. İşte buna gücüm yetmiyor.  Geri dönmeye cesaretim yok. Yolun ortasında, en sonda kaldım.  Kapı yok, arkası yok, umut yok. Gidebildiğim en uzak yer senin yanın.

Çiçekler vardı hayallerimde solmasından korktuğum. Şimdi koku yok, renk yok sen yoksun.  Med-cezir yaşarken hayatımda artık gel ama gitler olmasın! 

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder