3 Şubat 2012 Cuma

Rutubet Kokusu



Çocukluğumun en sevdiğim yanıydı duvarları nemli, örtülerine rutubet kokusu sinmiş o evde kalmak. İçinde güzel yemekler pişen, her zaman dolabında kurabiyelerin, pastaların bulunduğu o sıcak yuvada oynamanın verdiği mutluluk kadar keyifliydi büyüklerin sohbeti.

Zeynep Kamil’deki giriş katındaki evlerinin rutubet kokusunu sevdiğimi şimdi anlıyorum. Yıllar sonra o evde oturmak zorunda olduğum için hayattan nefret etmiştim o zamanlar dediğinde nasıl yıkıldığımı anımsıyorum. Oysa ben ilk zeytin ezmesini o evde yemiştim, yeni yeni genç kız olan kuzenimin dinlediği yabancı müzikleri dinlemiş, ranzayı ilk orada görmüştüm.

Fırının sıcaklığına kendisini bırakan kurabiyeler, dolapta her zaman hazır bekleyen pasta, özenle dizilmiş poğaçalar... Bir daha hiç bir zaman üzerinize sinen o kokuyla selamlamadınız beni. Yıllar sonra size en yakın kokuyu bulduğum sandığım evde, hayatımın en büyük hayal kırıklıklarını yaşadım o ayrı…

Yitip giden masum zamanlarımı hatırlarken   rutubet kokusu sinmiş kurabiyeleri de kaybettiğimi anladım.

Acımasızsın hayat!

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder